Staram się jak mogę

Bardzo dziękuję za zaproszenie do zabawy wszystkim blogom, które mnie nominowały do tej pory. Już brałam udział w tej zabawie o tu i chyba opowiedziałam o sobie tyle szczerości, że każdy zna mnie już od pdszewki. Nie wiem co bym mogła jeszcze dodać, by was nie zanuudzić. Ale bardzo dziekuję wszystkim moim podczytywaczą, że o mnie pomiętacie.

Ostatnimi czsami szyłam posłanie dla naszej psiny, coś w rodzaju patchworka. A, że nasza suka lubi podgryzać swoje posłanie, użyłam do wykonania nie noszonych już przez nas spodni struksowych, zamałych, nimodnych itp. Kwadraciki powinny być wszystkie równe, a kąciki powinny ładnie się zchodzić.

A ponieważ używałam materiałów wtórnych, miałam ograniczone możliwości i czasami musiałam oszukiwać.
Trzeba zamaskować niezgadzające się kwadraciki, np tak

Psina chyba nie miała nic przeciwko moim niedociągnięciom, bo zaległa na nowym posłaniu i ani jej w głowie zleść, żebym mogła zrobić fotkę całości. Leży pod ciepłym kaloryferm, w swoim koszu wiklinowym, i mało ją obchodzą moje błagania by się usunęła, zresztą co ja się jej dziwię w taki zimowy wieczór też chyba zaraz zalegnę w fotelu pod kocykim.

Miśkowe zauroczenie

Chciałam dzisiaj napisać o tym, jak moja Karolcia, już prawie dorosła panienka  ( w tym roku kończy 18 lat ) nie potrafi się rozstać ze swoim misiem. Miś to nie zwyczajny, pojawił się u nas jakieś 8 lat temu i zawładnął sercem naszego dziecięcia. ME TO YOU-tak się nazywa owa seria, która panoszy się w każdym zakątku jej pokoju. Słodki szary misiu, z łatkami, milusi i czarujący, wyjątkowy.

To zaledwie część misiowej  kolekcji. Wystarczy nadmienić, że część z "eksponatów" nie nadaje się już do pokazywania szerszej publiczności, np kocyk, który kiedyś był błękitny, a teraz...trudno określić jego kolor, lub skarpetki :), albo fartuszek kuchenny. No nie wspomnę o notesach, ołówkach, spinkach, bryloczkach, papciach...i innych duperelach. Szary misiu zagościł u nas w domu już chyba na stałe, właśnie czekamy na zamówioną kosmetyczkę z do kompletu z przedostatniego zdjęcia z plecakiem i piórnikiem. Czasami trudno się rozstać z dzieciństwem, a może wcale nie trzeba, skoro ono ma taką słodką mordkę:)

13-tka grypą się zaczyna

Ile może trwać epidemia grypy, ileż można siedzieć w domu, ja chcę do pracy. Nie myślałam, że tak szybko można zatęsknić za robotą, która na co dzień wydaje się złem koniecznym. Umiemy już na pamięć układać wszystkie puzzle, grałyśmy już we wszystkie możliwe gry planszowe, przeczytałyśmy stosy bajek a w domu mam wysprzątane jak by wizytacja jakaś miała przyjechać. Potykamy się o siebie w domu na każdym kroku i warczymy jeden na drugiego. Ja naprawdę chciała bym już zobaczyć te wszystkie gęby z którymi na co dzień w pracy jestem, ale się nie zapowiada. Więc któregoś wieczora powyciągałam jakieś stare doniczki i wymościłam zestaw na zioła , na kuchenny parapet.

Teraz jeszcze tylko muszę wysiać doń jakieś zielsko i powędrują na miejsce docelowe, ale kiedy ja się z domu wyrwę, żeby coś kupić ? Dobrze, że mam jeszcze to moje dłubanie w serwetkach bo chyba bym jajko zniosła.

Zapuszkowana :)

Pierwszy post w nowym roku będzie ze zdjęciami robionymi w czasie świątecznych porządków w ubiegłym roku. Gdy zabrałam się za porządki w kuchni to uświadomiłam sobie, że moje zakupy kuchenne w ostatnim czasie zdominowały puszki. Puszki owładnęły całą moją spożywczą szawkę, no prawie całą, zostało jeszcze trochę miejsca na dwa małe koszyki.

No i przy któreś tam wizycie w Ikei nie mogłam sobie odmówić i kupiłam sobie kilka nowych nabytków, a że nie mogłam się zdecydować które bardziej mi się podobają kupiłam hurtem.

Te z różami wydały mi się takie romantyczne,skojarzyły mi się z kuchnią mojej babci, takie wspomnienie dzieciństwa.

A te czarno białe wydały mi się po prostu fajne, trochę zabawne, po prostu nie mogłam ich odłożyć z powrotem na regał.

A na koniec wpadła mi jeszcze w łapki różowiutka, ciasteczkowa, palce lizać i jak jej nie kupić.

No i zapuszkowałam sobie moją kuchnię.

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU

WSZYSTKIEGO  NAJ... NAJ... NAJ... 

Wypełniając wykropkowane pola nie szalejcie,

bo niektórzy twierdzą, że gdy marzenia się spełniają

zaczyna nam brakować pomysłów na jutro :)

Krótka historia naszej choinki

Obie z Kasią zalegamy właśnie w łóżku, wyjadamy resztki świąteczne, popijamy herbatką z miodem i się kurujemy, bo nas rozłożyła grypa. Oglądamy zdjęcia robione w czasie świąt i już tęsknimy za Kacperkiem i Miriam. W naszej rodzince to nowy etap, teraz dzieci przyjeżdrzają do rodzinnego domu, świętujemy i potem wracają do siebie. Za rok Karolcia wypłynie na szerokie wody i zostanie nam w domu tylko  Kasiula. Ale cieszy, że dzieci lubią nas odwiedzać (no przynajmniej tak mówią :) ). Kacper przywozi z sobą swego pieska, który już zaprzyjaźnił się z naszą Koną i bardzo udzielały się w dekorowaniu choinki.

A to już gotowe dzieło naszych dzieci, to już u nas tradycja że to dzieci ubierają choinkę, tak było w moim rodzinnym domu i tak jest teraz u nas. Niektóre bombki są już bardzo stare, z własną historią, odziedziczone po dziadkach lub zrobione przez kogoś z rodziny. Czasami dokupimy jakąś ozdobę, która urzeknie nas swoim wyglądem. Nasza choinka jest bardzo kolorowa i spontaniczna.

Oprócz prezentów pod choinką honorowe miejsce zajęły psiaki, które za nic nie chciały przenieść się na swoje legowiska. Kasia musiała walczyć o każdy skrawek dywanu, żeby pobawić nowymi zabawkami.

W naszym salonie robi się coraz ciaśniej, co roku przybywa nam domownlków, a jak pojawią się wnuki trzeba będzie pomyśleć o powiększeniu niektórych pokoi. Świeta z roku na rok mamy coraz bardziej rodzinne, to bardzo mile. Mogę powiedzieć, że jedno z moich życzeń świątecznych naprawdę się spelniło.

WESOŁYCH ŚWIĄT

                                 Aby Święta Bożego Narodzenia

                       były Bliskością i Spokojem,

                       a Nowy Rok – Dobrym Czasem.

                                                         K.I.Gałczyński